Schoenmaker houd je bij je leest 

In deze blog vertellen we een verhaal over hoe het kan gaan na een overlijden.

Vader was in het voorjaar overleden. Zoon meldde zich in het najaar van het jaar daarna bij de NalatenschapsMakelaar. Meer dan een jaar na het overlijden dus. Vader had schulden achtergelaten en hij wist niet wat te doen.

Na het overlijden van vader stond hij er als zoon alleen voor en hij had zijn best gedaan om alles wat moest gebeuren, zo goed mogelijk te doen, met de kennis die hij had. De uitvaart geregeld, de woning ontruimd en de huur opgezegd. Voor de kosten van de uitvaart was er nog net voldoende geld op de bankrekening van zijn vader.

Vader liet schulden achter

Na enige tijd bleek dat er schulden waren, wat kleine schulden en ook een hoge schuld bij een bepaalde instantie. Zoon vroeg een advocaat die hij via zijn vader kende om hulp.

Deze advocaat wist niet wat te doen bij een nalatenschap met schulden – maar dat zei hij niet! Hij ging zonder de benodigde kennis en ervaring aan de slag en probeerde tevergeefs de schuld bij die instantie aan te vechten. Dat duurde lang en ondertussen vertrouwde de zoon op zijn advocaat.

Na ruim een jaar was de schuld natuurlijk niet verdwenen en de advocaat liet weten dat hij verder geen mogelijkheden had. Hij stuurde de zoon een factuur en een brief. Het taalgebruik in die brief was niet erg helder, zoon begreep het niet helemaal. Maar het kwam erop neer dat hij adviseerde om er een andere advocaat naar te laten kijken en ook om de nalatenschap van zijn vader te verwerpen of beneficiair te aanvaarden.

Dat laatste, beneficiair aanvaarden, is natuurlijk het enige advies dat de advocaat meteen in het begin al had moeten geven. Dan was alles heel eenvoudig geweest. Maar dat heeft hij niet gedaan, grote kans dat hij daar niet eens iets van af wist. Nu gaf hij dit advies pas na een jaar vergeefs proberen een schuld kwijt te laten schelden. Dat is bij een nalatenschap met schulden doorgaans zinloos.

Beneficiair aanvaarden

Wij als NalatenschapsMakelaar waren nogal verbijsterd door deze gang van zaken. We schreven een brief aan de rechtbank met het verzoek om de zoon alsnog beneficiair te laten aanvaarden. Behalve het overzicht van de schulden voegden we ook de brief van de advocaat bij als verklaring waarom dit verzoek in een zo laat stadium kwam. We brachten het dossier persoonlijk naar de rechtbank. De medewerker die het in ontvangst nam en de brief van de advocaat las, zei: “Schoenmaker houd je bij je leest”

De rechtbank ging akkoord en enkele dagen later ontvingen we de akte.

Daarna hielpen we de zoon bij het vereffenen van de nalatenschap van zijn vader. Al spoedig bleek dat er helemaal geen bezit van vader meer resteerde om te vereffenen. Er was niet eens voldoende geld om de vereffeningskosten te betalen; die moest de zoon dus zelf betalen.

Eind goed, al goed?

We stuurden de boedellijst naar de rechtbank en naar de schuldeisers. De meesten reageerden niet meer. Het was duidelijk dat ze het dossier sloten. Maar de grootste schuldeiser hield aan en bleef betaling eisen.

Uiteindelijk kregen we bij de rechtbank een beschikking waarin, vanwege het gebrek aan baten, de opheffing van de vereffening bevolen werd. Daarmee moest ook deze grootste schuldeiser genoegen nemen. Zoon kon weer rustig slapen.

En die advocaat? Deze dacht blijkbaar dat hij iets van erfrecht wist. Maar had dus alleen maar schade aangericht. Het advies van de rechtbank zal hem wel niet bereikt hebben. Hopelijk houd hij zich verder bij zijn eigen vakgebied.