Je wist dat dit een keer zou gebeuren. Je vader zou een keer overlijden. Je probeerde er niet aan te denken, want je wilde helemáál niet aan je vader denken. Je hebt alleen maar gitzwarte herinneringen.
En nu is hij dood. Je kreeg het bericht via een ver familielid dat af en toe nog contact met hem had. Het is al een paar weken geleden. Een vriend van hem schijnt de begrafenis geregeld te hebben. Verder is er niets gebeurd. Je bent waarschijnlijk de enige erfgenaam, hoewel, je weet het niet, misschien heeft hij je wel onterfd? Enerzijds zou je dat wel willen, dan zou je er niets mee te maken hoeven hebben. Anderzijds, je zou z’n geld best kunnen gebruiken en dat zou dan een klein pleistertje kunnen zijn op die grote nog steeds etterende wond die hij veroorzaakt heeft.
Maar hoe kom je erachter? En dan? Je moet er niet aan denken dat je dat huis in moet, z’n spullen uitzoeken en alles.… Nee, geen denken aan.
Je loopt lang met deze vraagtekens rond. Dan besluit je hier hulp bij zoeken.
En zo kwam deze vrouw bij De NalatenschapsMakelaar. Inderdaad bleek ze enig erfgenaam te zijn. Ze vroeg ons alles te regelen en haar helemaal uit de wind te houden, als het éven kon nergens bij te betrekken. Toen we de woning van vader ingingen, lag er een berg post van drie maanden, er was al die tijd niemand in huis geweest. We hebben alles uitgezocht en geregeld, spullen verkocht, de woning ook. We spoorden de vriend op die de begrafenis had betaald en betaalden hem terug. Er resteerde uiteindelijk een serieus bedrag dat we aan de dochter/erfgename konden overmaken.
Ze was erfgenaam zonder het te willen zijn, maar uiteindelijk was ze wel erg blij met de opbrengst. En wat was ze opgelucht dat we het zo hadden kunnen doen, dat ze geen nare confrontaties had hoeven meemaken.
Ze zei: het verleden is nog lang niet voorbij maar ik kan nu wel dóór met m’n leven.
Wat mooi dat wij daaraan hebben kunnen bijdragen.