Het was echt zo’n familiehuis uit de film, groot, gezellig en rommelig, overal de sporen van een groot gezin. Overal speelgoed, want inmiddels heel wat kleinkinderen die regelmatig bij opa en oma kwamen.
Alle acht kinderen zaten opnieuw om de oude tafel in het huis van hun jeugd. Maar heel gezellig was het niet meer.
Na moeder was nu ook vader overleden. Alles moest nu verdeeld gaan worden en dat gaf felle discussies.
Het testament was wel duidelijk. Maar vader en moeder hadden tijdens hun leven ook wensen uitgesproken over hoe ze het zouden willen na hun dood – en daarover ontstond nu onenigheid.
Had moeder echt gezegd dat haar sieraden alleen naar de eigen dochters mochten? En had vader gewild dat de woning in de familie zou blijven, ook tegen een lagere prijs dan de marktprijs? En al die oude familiespullen, elk met zoveel herinneringen, de ene dochter zei dat moeder haar dat had toegezegd, de andere zoon had weer een ander verhaal.
Oude pijn kwam naar boven; de meisjes voelden zich altijd al minder gewaardeerd dan de jongens, en de werkers minder dan de studiebollen. Conform het patroon van vroeger nam steeds dezelfde broer het woord en de rest pikte dat niet meer. Wat vader en moeder ook gezegd zouden hebben, nu moest het éérlijk!
De spanningen liepen op en ze realiseerden zich dat ze elkaar in dit proces dreigden kwijt te raken. Dát wilden ze niet, daar waren ze het wel over eens.
Ze schakelden ons in.
Het was geen gemakkelijk traject. Het hielp absoluut dat wij als neutrale buitenstaanders de regie namen, maar het bleef wel steeds zoeken naar werkbare compromissen. We maakten een inventarislijst en lieten ieder hun wensen aangeven, we lieten de woning taxeren, deden steeds op deelgebieden voorstellen. Uiteindelijk bedaarden de gemoederen en zo kwamen we uiteindelijk tot een redelijk geaccepteerde verdeling en afronding.
De familiebanden hadden wel schade opgelopen, maar waren gelukkig grotendeels nog intact. En dat was een mooie erfenis.