Ze had het aan haar ouders beloofd. Ze vroegen haar: als wij straks overlijden, wil jij dan onze executeur zijn? Ja natuurlijk pap en mam, maak je geen zorgen, ik regel dat.
Maar nu was het zover en oh wat viel dit tegen. Ze had nogal wat broers en zussen en blijkbaar was niet iedereen van plan soepel mee te werken. Zo gek was dat niet. Ze zagen elkaar maar weinig, alleen met één broer en één zus was er geregeld contact. Zij kwamen ook het meest bij de ouders over de vloer. De rest stond op afstand. Ze waren ook niet allemaal op de uitvaart geweest. Moeder had zelfs enkele van haar kinderen onterfd. Vader niet.
Hoe dan ook, ze deed er alles aan om een goede executeur te zijn. Ze zocht alle spullen in het ouderlijk huis uit, vroeg iedereen wat ze wilden hebben, regelde de verkoop van de woning. Ze bracht zelf alles wat weg moest met haar autootje naar de stort. Meer dan 25 ritten. Alles regelde ze, zonder hulp. Maar de berekening van de erfdelen bleek een probleem. Bij het overlijden van moeder was niets geregeld of vastgelegd. Hoe moest dat nu alsnog? En hoe moest ze aan de anderen uitleggen wat ze zelf niet snapte? Intussen trok iedereen aan haar om geld, klopte het wel wat zij deed en waarom duurde het zo lang?
Ze was ten einde raad – en schakelde toen De NalatenschapsMakelaar in. Toen wij in beeld kwamen, moest eigenlijk alleen de financiële verdeling nog berekend worden. Maar ze vroeg ons ook om de communicatie met de andere erfgenamen over te nemen, zij bracht het niet meer op. De verwijten, verdachtmakingen, terwijl zij zich de benen uit haar lijf liep.
Het hielp dat wij er als neutrale buitenstaander bijkwamen. We maakten twee berekeningen, een van de nalatenschap van moeder, waaronder twee legitieme porties. Ook voor vader maakten we de berekening. Voor hem deden we ook de aangifte erfbelasting. De meeste broers en zussen gaven al snel akkoord op de voorgestelde verdeling. Eén zus echter stelde dat het allemaal niet klopte – zonder aan te geven wát dan niet? Het vergde tact en veel geduld om tot overeenstemming te komen. Maar uiteindelijk is dat gelukt.
De executeur was bekaf, maar enorm opgelucht dat het klaar was.
Ze was ons zielsdankbaar – en ze gaat nooit meer iemand beloven om executeur te zijn.
